Қобыланды батыр (29-бөлім)

Өзге қорлық қорлық па?!
Өзіңнен қалған Құртқаны
Қалмақтың ханы Алшағыр
Аламын дейді—сол қорлық!
Дұшпанның түсіп торына
Отыр Құртқа сол мұңлық.
Осындай болып жатқанда
Жалғызым келіп ат қояр
Алшағыр жиған нөкерге.
Дұшпанның қылған зорлығы
Өлгенше естен кетер ме?!
Мұндай болып біз тұрмыз,
Шырағым, жүрсің бекерге.
Зарланған менің дауысым
Жалғызыма жетер ме?!

Сол уақыттар болғанда,
Қарындасы сөйледі:
—Жан шеше-еке, тұра тұр,
Жан көкеме түс көрдім,
Өткен түні мен кешке!
Адыра қалғыр айбалта
Тасқа тиді, кетілді,
Қайрап ем тағы жетілді.
Тәңірі аямас болар ма,
Біздей ғарып, жетімді?!
Жетім емей немене,
Атаңа нәлет, Алшағыр,
Көрсетті ғой өкімді!
Көкем үйде болғанда,
Қалмақтың ханы Алшағыр
Бұзар ма еді кентімді?!
Құлақ салғын, кемпір-шал,
Естіп пірдің хабарын
Көңілім менің бекінді!
Шаба алмай да жүрмесе,
Астындағы Бурыл ат,
Бабадан хабар тиді ғой,
Жетсе керек, жан көкем,
Тайбурылын сауырлап!
Жан ана, бүгін түсімде
Өзімнің бабам ішінде
Бұл уақытта жан бар ма,
Жан көкемдей пішінді?!
Қазанның Сырлы қаласын
Артық туған жан көкем
Жалғыз шауып жүр еді.
Қазанды шауып, жау қашып,
Бірге туған жан көкем
Алтынды туға ақырып,
Қараманды шақырып,
Қасқарлық таудың басында
Қатын деген бір сөзін
Бетіне соғып тұр еді.
Көкемнің айтқан сөзіне
Қараман батыр өкпелеп,
Жамандарша, кек тұтып,—
Көкем желді соңынан
Өкпелеп досым кетті деп.
Ордың мініп басына,
Қаланың келіп қасына.
Ордан атын қарғытып,
Қандектен оғын сырғытып,
Қазанды шаншып, жау қашып,
Көп қосынға жан көкем
Олжа салып жүр еді.
Бөлінбеген ұйқыға,
Жыртылмаған құлпыға.
Қараман мен жан көкем
Таң ата алып жүр еді
Көбікті ханның жылқысын.
Жамандатқыр тарлан ат
Қашып барып еліне
Ер салуға Көбікті
Тарлан атқа асығып,
Терлік салып беліне,
Қуып жетіп Көбікті,
Қараман мен көкемді
Көбікті басты тақымға.
Көкемнің құрып хайласы,
Басынан сынып найзасы.
Жан көкемді пенде ғып
Кәпірдің көңілі желікті.
Бұл секілді қорлыққа
Жан көкем неғып көніпті?!
Жан көкемнің қолдамай
Сыйынып жүрген бабасы,
Батырлардың бұл жерде
Болмады қабыл тәубасы.
Мақтануға жарады
Дұшманның асып айласы,
Жамандығын жасырып,
Жақсылығын асырып,
Қол-аяғын босатып,
Жан көкемді қашырып,
Қару-жарақ ат-тонын
Қойған екен жасырып.
Сарт болмады Шашты Әзиз,
Қызметін асырып.
Өз аттасым Қарлыға
Мұсылман боп жүр еді,
Артық туған көкемнің
Аяғына бас ұрып.
Қараман мен жан көкем,
Тағы да айдап жүр еді.
Көбіктінің жылқысын
Көбіктінің Тарлан ат
Тағы да қашып Көк бесті
Көбікті мініп атына,
Бұрынғы тартып салтына,
Көкем қарап артына,
Көбіктіні өлтіріп,
Сәтіне ісін келтіріп,
Жұмысын анық бітіріп,
Қарамандай құрдасқа
Қарлығадай сұлуды
Сауғаға беріп жүр еді.
Ақ бөкендей жосылып,
Қазаннан алған көп малға
Жылқыны айдап қосылып.
Даяр жатқан көп қосын
Дүркірей көшті жосылып.
Бурыл ат ақсап қалғасын,
Қол Ақсайға қашып жүр еді.
Көкемнің көңілі басылып,
Бурыл ат ақсап қалғасын,
Қол Ақсайға қашып жүр еді.
Жалғыздықты айтып зарығып,
Пірлерге налып жүр еді.
Хабарланып пірлерден
Жалғыз шауып жан көкем
Қараспанның тауында
Жұртына келіп жүр еді.
Жеңешем көмген сары нанның
Шетінен тістеп жүр еді.
Аллаға тілім жазықты,
Ат арыса, қарын ашып,
Атына жем, өзіне
Қылсын деген азықты.
Бурыл ат тауып жүр еді.
Жеңешем көмген қазықты.
Белгілі төбе бел еді,
Осы күнде көкешім
Мұнда келіп жүр еді.