Қобыланды батыр (17-бөлім)

Бүгінгі күні не көріп,
Иманмен өтсем жоқ-ты арман!
Толғамалы ақ сүңгім,
Шаншылар майдан күн бүгін!
Бұлғары садақ, Бұқар жай,
Тартылар майдан күн бүгін!
Алтын құндақ ақберен
Атылар майдан күн бүгін!
Толғамалы ақ сүңгім,
Шанша алмасам, маған серт!
Қанға тойсаң, саған серт!
Бұлғары садақ, Бұқар жай,
Тарта алмасам, маған серт!
Бел күшіме шыдамай
Беліңнен сынсаң, саған серт!
Алтын құндақ, ақ берен
Ата алмасам, маған серт!
От алмасаң, саған серт!
Таямай атса, оқ өтпес,
Шуақ шықса, күн өтпес,
Жаңбыр жауса, су өтпес,
Жағасы алтын, жеңі жез,
Бадана көзді, ақ сауыт,
Беркітіп соққан ақ Дәуіт,
Қалмақтың қалың қолынан,
Шашақты найза жолынан,
Бұл әскердің өзінен,
Қылышының жүзінен
Тая жүрсем, маған серт!
Ата-анам сүйген ақ денем,
Оқ дарытсаң, саған серт!
Қобыланды айтып болғасын,
Қиналарын білгесін,
Бауыры жазық Тайбурыл
Шиыршық атып ойнайды,
Батыр туған Қобыланды
Ерегіскен дұшманның
Басын жоймай қоймайды.
Шабайын деп батырың
Тал бойын алды аршындап,
Астындағы Бурылдың
Тасқа тиген тұяғы
Қар кешкендей қаршылдап.
Қыл қобызға жағады
Қарағайдың шайырын,
Пішеншілер алады
Тырмасы мен айырын,
Үлкен-кіші жігіттер
Тіріде бергін қайырын.
Шабайын деп батыр тұр,
Қырылуға кәпір тұр,
Алла берсін қайырын.
Алтын қалпақ, жез телпек,
Баса киді көзіне.
Көп, әлеумет, құлақ сал,
Кенелтейін сөзіме,
Қырық мың атты қызылбас,
Қырық кісідей көрінбес,
Батырыңның көзіне.
Тікелеп атқан оқтары
Тікенектей қадалмас
Қобылекеңнің жүзіне.
Қабағынан қар жауып,
Кірпігіне мұз тоңып,
Қатуланып қаттанды,
Буырқанды, бұрсанды,
Мұздай темір құрсанды,
Топтанып тұрған кәпірге
Қобыланды жалғыз тиеді,
Бөлінген қойдай қырады./
Жалғыз өзі батырың
Жойып кетіп барады.
Қойға тиген қасқырдай
Сойып кетіп барады.
Жолбарыс шапқан құландай,
Жойып кетіп барады.
Үш мың атты бір сайға,
Төрт мың атты бір сайға,
Қойып кетіп барады.
Қайтарында алмаққа
Тізгінінен қосақтап,
Түйіп кетіп барады.
Ақ білегі қан болып,
Тұла бойы сал болып,
/Көргендерге таң болып,
Үсті-басы шаң болып,/
Жау үстіне жол салды,
Үкімін жауға мол салды.
Көмегі жоқ соңында,
Жаны Құдай қолында.
Туырлықтай ту алып,
Туды қанға суарып,
Қырық мың атты қызылбас
Әрі-бері қозғалды,
Қырылмағаны аз қалды.
Қашайын деп желісіп,
Бәйге алмады ұрысып.
«Ақұдай» деп ат қойды,
«Мұхаммед» деп лап қойды.
Бетіне қалқан далдалап,
Әскерге кірді «Аллалап!»
Қызылбас қашып жосыпты,
Қашқанына қойсын ба,
Батырың алдын тосыпты.
Ықтиярсыз найзалап
Біріне-бірін қосыпты.
Бөлек-бөлек қылады,
Есебі жоқ қырады.
Бірін шауып, біреуін
Қылышпенен ұрады.
Атуымен доп қалды,
Тартуыменен оқ қалды,
Қобылекеңнің сүңгісі
Қызыл қанға боялды.
Көбісі тұрып шәрінің
Ұйқысын ашып оянды.
Қашпағанын Қобыланды
Алты күн ұдай ұрысып,
Бітіруге таянды.
Жалғыз адам құтқармай,
Сырлы қала бәндесін
Артық туған Қобыланды
Айдап шықты далаға.
Үкімін жауға мол салды,
Жетінші күні сәскеде
Жаудың бәрін тауысып,
Ақ найзаға сүйеніп,
Қобыланды жалғыз бұл қалды.