Қобыланды батыр (25-бөлім)

Қобыландының бұдан да кейінгі басынан өткізген оқиғасын тегіс айтып, осы айтып отырған түсін тыңдап тұрғандығына дейін айтып тоқтап еді. Содан кейін Құртқаның айтқан сөзі:

Құртқа сұлу сөйлейді:
—Бұғалық салдым саяққа,
Пұл өтпейді бояққа.
Перзентім болған Тайбурыл,
Менен кеттің қай жаққа?
Анаңыздан туғаннан,
Анаңның түсін көрсетпей,
Бауырыма салып, бала етіп,
Алғаусыз болсын тұлпар,—деп,
Қулықтың сүтін еміздім.
Әлім сол деп қалма,—деп,
Маңқа, құлық болма,—деп,
Және байлап жеңіме,
Қызыл дәрі жегіздім.
Құртқа баққан Тайбурыл
Қыдыра жалды, қыл құйрық
Жылқыдан қалмас дегіздім.
Сенің анаң мен едім,
Менің балам сен едің.
Бір көрсетпей қараңды,
Қайыптың құсы сен болып,
Қай тарапқа жөнедің?!
Артықша еңбек қылып ем,
Осындай қиын жерлерде
Үстіңдегі сұлтанды,
Тарықтырмай біздерді,
Көрсетер ме екен деп едім.
Көңілімдегі арманым:
Болмашының сөзімен
Қырық үш күнің кем еді.
Қаратаудың жылғасы,
Бауырында ойнар құлжасы.
Тәңірі не деп жараттың
Төмен етек ұрғашы.
Аламын деп қинайды
Діні бұзық болмашы.
Сұлтаным сүйген ақ дене
Болар ма жаудың олжасы.
Қозысы үлкен саулыққа
Қозы телу барлық-ты.
Ботасы өлген түйеге
Нар теліген зорлық-ты.
Кәпірден көрдім қорлықты,
Сұлтаным келіп саламат,
Кәпірге салып ол азап,
Осы жалған дүниеде
Өлер едім армансыз,
Алаулаған қалмаққа
Өзінің ісін келтіріп,
Бір көрсетсе қорлықты.
Қақпалы үлкен есікті,
Пайғамбардай несіпті.
Қаланың тұрып ішінде
Қыз Құртқаның зарланып,
Шығарған қатты дауысын
Періштеден жалғасып,
Сырттағы тұрған тұлпардың
Құлағы анық есітті.
Қыстың басы қауыс-ты,
Артық туған Қобыланды
Он бес жасқа келгенше,
Ерегіскен дұшпанның
Басын кесіп тауысты.
Анасын тұлпар білген соң,
Қайта-қайта кісінеп,
Шығарды қатты дауысты.
Тайбурылдың дауысы
Қыз Құртқаға келеді.
Тайбурылдың дауысын
Құртқа анық біледі.
Дауысын танып тұлпардың,
Келгенін біліп сұңқардың,
Артық туған қыз Құртқа
Ақ сұңқар құстай түледі.
Сол бойымен сұлудың
Көңілі тасып, шат болып,
Алшағыр ханға келеді.
Келе сұлу сөйлейді:
—Әй, Алшағыр, құлақ сал,
Құртқа сұлу мен едім,
Сұлтанымның барында
Сырттан келген дұшпанға
Намысымды бермедім.
Сұлтанымның жоғында
Сен едің менің ергенім.
Ал көрдің де, қинадың,
Жарық сәуле көрмедім.
Құртқа шығып далаға,
Бойын жазсын демедің.
Рұқсат берсең, Алшағыр,
Далаға шығып азырақ
Бой жазайын деп едім.
Елімді алған Алшағыр,
Сөзіме құлақ сал, Шағыр.
Сақтағаны Құдайдың
Саған дағы бар шығар
«Қашады» деп сенбесең,
Екі құл мен, екі күң
Бақташыңды сал, Шағыр.
Ала қапты алайын,
Беліме арқан салайын,
Тезек теріп бой жазып,
Қаладан тысқа барайын.
Алшағыр хан да ер еді,
Сұраған соң сұлуға
«Аламын» деп қашаннан
Үмітпен жүрген Алшағыр
Рұқсатты береді.
Күзетшісі қасында,
Шәһардың шығып тысына,
Қыз Құртқа кетіп барады.
Қалама көйлек қаттысын,
Шыбын жанның тәттісін.
Келіп Құртқа сұрады
Алшағыр ханның сатысын.
Сұраған соң қыз Құртқа,
Хан сатысын береді.
«Мені қабыл көрді» деп,
Жауабына ереді.
Артық туған қыз Құртқа
Сатысын қолға алады.
Баспалдақты көтеріп,
Тамға сүйеп салады.
Баспалдақпен өрмелеп,
Тамның шығып басына
Қыз Құртқа кетіп барады.
Шыққаннан соң биікке,
Жан-жаққа көзін салады.