Хикаят рисала Мұңлық, Зарлық (23-бөлім)

Ата-ана баласын,
Бірін-бірі көреді.
Шаншар хандай патшаның
Тілегін Құдай береді.
Аттарына мінісіп
Елдеріне жүреді.
Қырық жігіті құрметтеп,
Арттарынан ереді.
Атасын бастап Зарлық хан
Шөгірлінің тауына,
Үйіне алып келеді.
Ғайш-ғишрат қылысып,
Бір күн қонып ол жерде,
Шаһарға көшіп жөнеді.

Аман көрді Шаншар хан
Қатыны мен баласын.
Қайран қылды Шаншар хан
Ұлы мен қызын әкеліп
Күллі шаһар қаласын.
Қуанышына падиша
Қырық күн ұдай той қылып,
Алпыс күн ұдай шаң қылып,
Ат шаптырып ойынмен
Шөгірлінің даласын.

Алпыс күн тамам өткен соң,
Ойыны жұрттың біткен соң,
Тақытына патша тұрады.
Дарға асып баршасын,
Қатындарын қырады.
Мыстан қашып кетіпті,
Барын уәзір қуады.
Бір жерлерге келгенде,
Ұстап алды кемпірді,
Сұхбатына келтірді:
Құлағын кесті құнтитып,
Мұрнын кесті шұнтитып,
Екі көзін ағызып,
Қу басын қойды сымпитып.
Күйе жағып бетіне,
Ағаш тығып к..іне,
Тірсегінен тіледі.
Бәйтеректің басына
Салбыратып іледі.
Бар киімін шешіп ап,
К..ін қойды тыртитып,
Көрген халық күледі.
Мұның мыстан екенін
Тамам жұрттар біледі.

Тақытын беріп Зарлыққа,
Орнына патша қылады.
Кәрілігінде Шаншар хан
Ұлына елін сұратты.
«Патшалыққа қалай» деп,
Жұртқа ақылын сынатты.
Әділдігін Зарлықтың
Көрген халық ұнатты.

Атасынан Зарлықтың
Жүз есе болды қайраты.
Әділеті тағы артық,
Асып кетті айбаты.
Мақсұтқа жетті сондай боп,
Ақыр өтті дүниеден,
Қанша патша болса да,
Жеткен соң ажал нәубеті.
Өзімен кетті ілесіп
Падишалық сәулеті.
Сөзі қалды біздерге,
Хикаят болып баяғы.
Уа Аллаһу ағлам, биссауаб,
Сөзімнің болған аяғы.