Құбығұл (17-бөлім)
Көне эпос · Н. Байғанин нұсқасы · 2 мин оқу
Қарғадай бала күніңнен
Сені бақтым, шырағым,
Тілегіңді сұрадым.
Тілімді алсаң, бұл сапар
Шешеңнің еткін мұрадын!
Анаңнан артық баққанмын,
Ата-анаңа жаққанмын.
Не керек десең, шырағым,
Даяр етіп тапқанмын.
Тілегім менің сен болдың,
Елік сүт беріп асырап
Сенің анаң мен болдым.
Тілек тілер күніме,
Ақбілек, бүгін кез болдың.
Тілегімді бермесең,
Қайғыландым, сел болдым.
Анаңнан артық қараған
Ақбілек едің, қарағым,
Осы сапар өзіңнен
Бір тілегімді аламын.
Тәрбие менен құрметтеп
Жібектей шашың тарадым.
Қабағыңды шыттырмай,
Еркелетіп қарадым.
Ақылменен ойласаң,
Әрі күңмін, шырағым.
Тілегіңді тілеген
Бөтен емес, анаңмын.
Мақұл көрсең, сыйласаң,
Жемісті сайдың бойына
Бүгін алып барамын,
Миуадан жеміс қағамын.
Сүйенішім сен едің,
Елік сүтін емізген,
Сені баққан мен едім.
Тілек берсең, шырағым,
Бүгін саған еремін.
Бақшадан жеміс теремін,
Жемісті сайдың бойынан
Көтеріп көңіл келемін.
Қарағым, етпе балалық,
Таң мезгілі таянды,
Айтқаным анық, аян-ды.
Ақылменен ойласаң,
Ардақтап баққан қара күң
Бөтен емес, анаң-ды.
Сонда Ақбілек сөйлейді:
—Көп өтініп қоймадың,
Бармаймын десем болмадың,
Ертуге ойладың.
Қорқатұғын себебім,
Қалмақтарда арсыз көп,
Жемісті сайға бармай ма?!
Жеміс теріп жүргенде
Ерлер көріп қалмай ма?!
Мені көріп қызығар,
Мен қорқамын, ей, шеше,
Қапыда көріп қалар деп.
Аламын деп қызығып,
Басыма қайғы салар деп.
Айдан көркем ажарым,
Шашылар елге хабар деп.
Менің үшін бүлініп,
Ел арасы жау болып,
Халқым қырғын табар деп.
—Есебін өзім табамын,
Еш адамға білдірмей,
Алып барам, қарағым.
Жемісті сайға апару
Тілеген тілек, талабым.
Тілектің берсең керегін,
Жолдас болып еремін.
Міндет алдым, шырағым,
Еш адамға көрсетпей,
Қайтып алып келемін.
—Олай десең, ей, шеше,
Енді не ғып шыдайын?
Қайта-қайта қайырсам,
Ауырларсың, жолдасым,
Айтқаныңды қылайын.
Өтініп айтқан сөзің-ай,
Көңіліңнен шығайын.
Айтқан тілің алайын,
Қырық қызды ертіп
Салтанатпен барайын,
Мәуеден жеміс қағайын.
Асыл киім киейін,
Төбеме шашым түйейін.
Ардақтаған анадай
Қадіріңді білейін.
Ойымнан кетсін уайым,
Бір айтқаның қылайын.
Қайта-қайта жалындың,
Сізге не ғып шыдайын.
Боламын саған аманат,
Еш адамға көрсетпей,
Әкел мені саламат.
Көрініп қалсам бөтенге,
Бәрімізге жаманат.
Қапыда көрсе, қалмақтың
Көңілінен кетер қанағат.
Бір тілегің бермеске,
Жолдасым, саған амал жоқ.
Бір тіліңді алмасқа,
Сүйікті жолдас, шарам жоқ.
Көрініп қалсам қапылда,
Ойлап табар амал жоқ.
Түн ішінде жүрмекке
Асыл киім киініп,
Қырық қыз жолдас қасында,
Бұралып белі үзіліп,
Кірпігі оқтай тігіліп,
Ырғала басып иіліп,
Қаламдай қасы қиылып,
Адамзаттың аруы
Ақыл ойлап қыдырып,
Ішінде орда жүреді,
Көрінбеске ешкімге
Ішінен тілек тіледі.
Уайым етіп шыққанын
Толықсиды жүрегі.
Жолдас басы қара күң
Қызды апармақ тілегі.
Жемісті сайдың бойына,
Ғашық болған батырға,
Уәде еткен сүрегі.
Ертең тал түс болғанда
Апарам деген күн еді.