Қобыланды батыр (19-бөлім)

Құртқа:—Сұлу бикеш, тұра тұр,—деп, Қарлығашты тоқтатып қойып бір сөз айтқаны

Құртқа сұлу сөйлейді:
—Бұғалық салдым саяққа,
Пұл өтпейді бұ жаққа.
Перзентім болған Тайбурыл,
Менен кеттің қай жаққа?
Анаңыздан туғаннан,
Анаңның жүзін көрсетпей,
Бауырыма салып бала етіп,
Алғалсыз болсын бедеу,—деп,
Қулықтың сүтін еміздім.
Әлім сол деп қалма,—деп,
Маңқа, құлқа болма,—деп,
Жана байлап жеңіме
Қызыл дәрі жегіздім.
Құртқа баққан Тайбурыл
Қара жалды, қыл құйрық
Жылқыдан қалмас дегіздім.
Сенің анаң мен едім,
Менің балам сен едің.
Бір көрсетпей қараңды,
Ғайыптың құсы сен болып,
Қай тарапқа жөнедің?!
Артықша еңбек қылып ем
Осындай қиын жерлерде.
Үстіңдегі сұлтанды,
Тарықтырмай, біздерді,
Көрсетер ме екен?—деп едім.
Көңілімдегі арманым—
Болмашының сөзімен
Қырық үш күнің кем еді.
Қартаудың жылғасы,
Бауырыңда ойнар құлжасы.
Тәңірі неден жараттың
Төмен етек ұрғашы?!
Аламын деп қинайды
Діні бұзық болмашы.
Шырағым сүйген ақ дене
Болар ма жаудың олжасы?!
Қозысы өлген саулыққа
Қой теліген барлық-ты.
Ботасы өлген інгенге,
Нар теліген зорлық-ты,
Кәпірден көрдім қорлықты.
Сұлтаным келіп саламат,
Кәпірге салып әлемет,
Осы жалған дүниеден
Өлер едім армансыз,
Алаулаған қалмаққа
Өзінікін келтіріп,
Бір көрсетсе қорлықты.
Қақпалы үлкен есікті,
Пайғамбардай несіпті
Шәһардың тұрып ішінде
Қыз Құртқаның зарланып,
Шығарған қатты дауысын
Періштеден жалғасып,
Сыртта тұрған тұлпардың
Құлағы анық есітті.
Қыстың басы қауыс-ты,
Артық туған Қобыланды
Он үш жасқа келгенше,
Ерегескен дұшпанның
Басын жойып тауысты.
Анасын тұлпар білген соң,
Қайта-қайта кісінеп,
Шығарды қатты дауысты.
Кісінеген дауысы
Қыз Құртқаға келеді.
Тайбурылдың дауысын
Құртқа анық біледі.
Даусын танып тұлпардың,
Келгенін біліп сұңқардың,
Артық туған қыз Құртқа
Ақсұңқар құстай түледі.
Сол бойымен сұлудың
Көңілі тасып, шат болып,
Алшағыр ханға келеді.
Келе сұлу сөйледі:
—Әй, Алшағыр, құлақ сал,
Мінген атым кер ме едім,
Сұлтанымның барында
Сырттан келген дұшпанға
Намысымды бермедім.
Сұлтанымның жоғында
Сен едің менің ергенім.
Ап келдің де, қинадың,
Жарық сәуле көрмедім.
Құртқа шығып далаға,
Бойын жазсын демедің.
Рұқсат берсең, Алшағыр,
Далаға шығып азырақ
Бой жазайын деп едім.
Елімді алған, Алшағыр,
Сөзіме құлақ сал, Шағыр.
Сақтағаны Құдайдың
Саған дағы бар шығар.
«Қашады» деп сенбесең,
Екі құл мен екі күң
Бақташыңды сал, Шағыр.
Ала қапты алайын,
Беліме арқан салайын.
Тезек теріп, бой жазып,
Шәһардан тысқа барайын.
Алшағыр хан да ер еді,
Сұраған соң сұлуға,
«Аламын» деп қашаннан
Үмітпен жүрген Алшағыр
Рұқсатты әбден береді.
Беліне арқан салады,
Қашпасын деп сұлуға
Екі құл мен екі күң
Бақташыға салады.
Шәһардың шығып сыртына,
Төрт бақташы қасында,
Қыз Құртқа кетіп барады.
Қалама көйлек қаттысын,
Ғазиз жанның тәттісін.
Келіп Құртқа сұрады
Алшағыр ханның сатысын.
Сұраған соң қыз Құртқа,
Хан сатысын береді.
«Мені қабыл көрді» деп,
Жауабына ереді.
Артық туған қыз Құртқа
Сатыны қолға алады.
Баспалдақты көтеріп,
Тамға сүйеп салады.
Баспалдақпен өрмелеп,
Тамның шығып басына
Қыз Құртқа кетіп барады.