Қобыланды батыр (15-бөлім)

Бәндем десең, Құдайым,
Ойла менің қамымды.
Ойламасаң қамымды?!
Осы түннен шығармай,
Тағдырымды бітіріп,
Тауыс менің нанымды!
Таудың толды кенері
Батырдың алған жылқыға
Жер толмаған құлпыға.
Қобыланды сынды батырдың
Жүре алмай астында
Тайбурыл аты ақсақ боп,
Ат басындай жүрекке
Қайғы менен шер толып.
Бұл қайғыны көрген соң,
Артық туған Қобыланды
Есі кетті сандалып.
Бір Құдайға Қобыланды
Жылады түнде зар қылып.
Жанында жалғыз адам жоқ,
Көп қосынның шетіне
Қобыланды келді қаңғырып.
Жол шетінде Қобыланды
Тайбурылдан түседі.
Қатарынан Қобыланды
Асып туған кісі еді.
Құрбысында адам жоқ
Қобыландыдай мүшелі.
Жамандар қылды өсекті,
Жылап жүріп Қобыланды
Тоқымнан қылды төсекті.
Қараман қылды мастықты,
Жылап жүріп Қобыланды
Ерден қылды жастықты.
Тоқымын төсеп, ер жастап,
Артық туған Қобыланды
Етбетінен құлады,
Ұзынынан сұлады.
Алтын ерге сүйеніп,
Өксіп-өксіп жылады.
Жылап жатып батырдың
Көзі кетті ұйқыға.
Таң сарғайып атқанда,
Бір уақытта Қобыланды
Таң шолпаны батқанда,
Көк есегі астында,
Ақ сәлдесі басында,
Он сегіз мың ғаламның
Он бесі бар қасында,
Қобыландының өзінің
Жеті кәміл бабасы,
Жетіп келді қасына.
Отырды келіп басына
Жеті кәміл бабасы
Қобыландыға сөйлейді:
—Мінген атым бозды ғой,
Саған келген бәлені
Қорғаймын деп, Қобыланды,
Алтын тонның етегі
Тамтық қалмай тозды ғой,
Арқам жаман қозды ғой.
Құлағың сал, Қобыланды,
Құланнан аттым қодықты,
Көлден тарттым борықты.
Кешегі күн ішінде
Сенің атаң, шырағым,
Тоқтарбайға жолықтым.
Оқпанды сай жыра екен,
Асқар-асқар қыр екен.
Ыштаны жоқ бұтында,
Ақ табан болып жат елде
Қойшы болып тұр екен.
Алпыста шешең Аналық
Арқан есіп, жүн түтіп,
Қайғы менен қан жұтып,
Қасіретті көп тартып,
Тезек теріп анаңыз,
Құрт қайнатып жүр екен.
Қарындасың Қарлығаш
Дастарқаны белінде,
Пияласы қарында,
Әбдәстесі қолында,
Бөтен жаудың елінде,
Қызылбастың шетінде
Қызмет етіп жүр екен.
Өзіңнің Құртқа жарыңды
Қалмақтың ханы Алшағыр
Аламын деп тұр екен.
Дұшпан алды еліңді,
Қызылбасқа жеріңді.
Сындырып кетті беліңді,
Кесіп кетті желіңді.
Жалған айтар демеңіз
Жеті кәміл піріңді.
Өзіңнің осы сауыңда
Олжаға салып қоймаңыз,
Қалың қыпшақ еліңді,
Онда саған өлім-ді.
Өлгеніңше жәрдеммен
Алаулаған қалмақтан
Бір алып қал кегіңді.
Кей жаманның сөзі бар
Шағатұғын жыландай,
Айыр құйрық шайандай.
Жақсылардың сөзі бар
Асылдан ұшқан қаяудай.
Араласаң тоғайды,
Көрерсің қашқан қоянды.
Бабасының даусымен
Қобыланды шошып оянды.
Көзін ашып жіберсе,
Таң сарғайып атыпты,
Таң шолпаны батыпты.
Мақпал жастық мамық-ты,
Ойланып түсін қамықты,
Айнала көзін салыпты.
Соны біліп Тайбурыл,
Қайғыланып жүр екен.
Пірінен хабар жеткен соң,
Көзін салып қараса,
Түлеп тұрған Тайбурыл
Құландай ойнап тұр екен.
Биік-биік қыр екен,
Оқпанды сай жыра екен.
Жанында жоқ һеш адам.
Қобыланды жалғыз қалған соң,
Қарамандай жаманды
Толып жатқан көп қият
Артықша құрмет қылған соң,
Қыз да болса Қарлыға
Серікке жарар ер екен.