Қарасай—Қази (17-бөлім)

Қырымнан әскер ермесе,
Өздері атын баптасын.
Екі тұлпар ат алып,
Азғана азық зат алып,
Екі досым келгенше,
Тәуекелге бел байлап,
Қорлыққа көніп жаталық.
Азықтарын салатын
Жібектен тіксін қалтасын.
Тұлпарға елден жем алсын,
Терлегенде дем алсын.
Мен сорлыда туған жоқ,
Қарасай, Қази болмаса,
Мені еске кім алсын?!
Және дұғай көп сәлем
Қырық мың сан Қырымға.
Аттанған екен көп әскер
Қарасам бізден бұрын да.
Достарым, аман келгейсіз,
Әділ досың азапта.
Қыл бұрау салады саныма
Мұндай азап қорлыққа
Қиын ғой шыдап тұруға.
Қолға түсіп қор болған
Ойласам жалғыз мен емес,
Арғы атамыз Едіге,
Нұрадын батыр, Орақ ер
Көріпті бейнет бұрын да.
Және дұғай көп сәлем
Он екі баулы өзбекке
Байтақ жатқан жеріне.
Сағынышты сәлем-ді
Айтылып жатқан еліме.
Қайта оралар күн бар ма
Сахара дала дөңіме.
Осы сәлем барғасын,
Сіз де келің көмекке.
Байлаулы қолым босанса,
Алаулаған қызылбас
Екі досым қосылса,
Табаныма салармын,
Асықпа, дұшпан, сені ме!
Бойымнан сыпат сән кетіп,
Тұла бойдан әл кетіп,
Қарасай, Қази достарым,
Адам деп мені еске алмас,
Алаулаған қызылбас
Есептеп жүр ғой өліге.
Және дұғай көп сәлем
Естіліп жатыр құлаққа.
Қарасай, Қази достарым,
Мені қойма азапқа.
Ордада қалған екі құл
Омар менен Оспансың.
Ілия менен анамды
Көрсетіп қорлық жылатпа.
Аман барсам осыдан,
Ақ шалмалы пірлерім
Шапағатын тигізсе,
Аман-сау елге қосылам.
Ілия менен анама
Жылатып жәбер көрсетсең,
Омар менен Оспан құл,
Тірілей терің соярмын,
Екі көзіңді оярмын.
Аман барсам осыдан,
Омар менен Оспаннан
Көп қорлықты көрулі
Ілия менен анашым,
Сағынып жоқтар баласын
Кеткесін бақыт басынан.
Мен зарланып жатып түс көрдім,
Қайғылы жағдай іс көрдім.
Қара жылан ысқырып,
Айналып шықпайды қасынан.
Омар мен Оспан залымдар
Бәйбикештей анамның
Шыбықтап ұрып жүр екен
Сүйретіп бұрым шашынан.
Ақ сүт берген анашым,
Қарындасым Ілияжан,
Сендер еске түскенде,
Қайғырып қатты шошынам.
Дұғайлы сәлем жазғаным
Омар менен Оспанға.
Осы түсім шын болса,
Тірі жүрсем қоймаспын
Кетсең де ұшып аспанға.
Осы сәлем барғасын,
Қарасай, Қази қос батыр,
Қияметтік дос батыр
Оқып көріп ойлансын,
Қорлықтан алып шығармай,
Әділді жауға тастар ма?
Оқ тигізбей бойыңа,
Сыртыңнан қамдап жүр еді.
Қарасай, Қази достарым,
Қорқып жаудан жасқанба!
Пірлерім қуат бергесін,
Пірлерімді білсін,—деп,
Сіздерге жазған хаттарым.
Енді маған қызылбас
Көрсетпес дүние жарықты,
Көңіліме аян анық-ты.
Батырлар, жылдам аттаның!
«Хат кетті,—деп,—еліне,
Арба айдаушы қызылбас
Патшаға барып айтса да,
Алмаспын бірін мойныма.
Қырымға алып жүріңіз.
Оң жамбасым құрыған
Сынығы түсіп орнына,
Біткендей болды қапталым.
Осы хаттан білерсің
Көңілдің қайғы қатпарын.
Жарты алма жегенім,
Тойып ішер тамақ жоқ,
Қураған сүйек жақтарым.
Жеті жыл көрдім қорлықты,
Сүйреткенім алты арба,
Мойныма қамыт орнықты.
Ақыл-естен айрылып,
Ойлап ақыл таппадым.
Басымнан бақыт ауған күн,
Дұшпанның бастым қақпанын.
Адасқан ойым түзеліп,
«Пайдасы тиер екен» деп,
Пірлерім, сені жоқтадым.