Қазақ шежіресі (10-бөлім)

Сол үшін уайымданбай, қайран халқым,
Қайғыңды бойыңдағы судай ғып төк.
«Адамның басы—Алланың добы» деген,
Көрерсің, аман барып, домалап доп.

Маршалдың айтатұғын күні жақын,—
Деп, халқым, балаларыңның бетінен өп.
Осымен шежіре де бітіп еді,
Аяғы аз сөзбенен осындай боп.

Қазақпын баста Алтайды қоныстаған,
Талай ғасыр өткен соң Мәулен барған.
Қазылып, ізі жатыр ошақтай боп,
Бабамның екі арада желіп-жорытқан.

Мәуленнаһар қазіргі Тәшкен екен,
Неше ғасыр қазақтар еткен мекен.
Ұрпағы дәулетіміздің өскеннен соң,
Үш жүзге жерін де, ұлын бөлген екен.

Қазақпын ерте туып, кеш ер жеткен,
Көңіліне гүлдендіріп гүлдер еккен.
Тарихым бар талайды тамсандырар,
Досы күліп, дұшпанды еңіреткен.

Халықпын қатардағы әдетім бар,
Ежелден малды баққан, еңбекқұмар.
Кеңпейілдік, шешендік, әзілдері
Теңізді толқындатып, көл тындырар.

Өсірген ұл-қыздарын ерен қылып,
Ізет, құрмет, әдепті мінез-құлық.
Аспай-саспай арманын түсіндірген,
Тіл тартпаған тік қарап десе де ұлық.

Айбындай айтар сөзін айтып өткен,
Солардан үлгі-өсиет бізге жеткен.
Сол бабалар еңбегі ұрпақтарын
Қатардағы ел етіп ұғымды еткен.

Қажыры бар, қаламы бар,
Қайраты бар қазақпын.
Теңізде—толқын, тау басын иген
Айбаты бар қазақтың.
Жеті қабат жердің де біліп тылсымын,
Өрлеген өрге, өркені өскен өнермен
Үлгі айнасы бар қазақпын.

Облысым Қызылорда атанып ед,
Қармақшы ауданы боп атанып ек.
Бұрында сегізінші ауыл, колхоз Бестам
Мақтаулы Сталиннен хат алып ек.

Үлгілі, гигант колхоз болу үшін,
Кейінде «Бозарық» боп атанып ед.
Қайратты, осы колхоз мүшесімін,
Жан айтпас деп кетпенін дат алып ед.
Аман-сау қайтсам елге, табылам сонан,
Деп егер, іздеп келсең «қатарым ед».