Көкшетаудан аттанарда қоштасу

Ал, жұртым, қоштасайын, халқым, енді,
Кең дүние бұйыртқызды салқын желді.
Атығай, Қарауылға дұғай сəлем,
Сұм дүние сумаңдаған артын берді.

Амалсыз мен аттандым алыс жолға,
Тапсырып ғазиз басты бір Аллаға.
Еңкейіп, егде тартып қалсам-дағы,
Қамады түрме деген бір қордаға.

Білгендер құлағың сал біздің іске,
Бармадым бас кессе де жүгініске.
Туған ел баршаңызға дүғай сəлем,
Бір қиын жолға түстім жіп-жіңішке.

Төрт ру бір Момынның баласы едік.
Жайқалған қызыл гүлдің саясы едік.
Кең дала Сарыарқадан қоныс алған
Атығай, Қарауылдың баласы едік.

Біздерге дəмді жазды əлде қайдан,
Болмады бұл сапарға ешбір қайран.
Айқайлап күңірентетін Көкшетауым,
Бір кезде басты қосып, қылған сайран.

Отарба Қызылжарға жүреді енді,
Көк будақ көкке шапшып түрегелді.
Дабылы Ыбырайдың айқайындай,
Болса да, бермеді Алла тілегенді.

Хан, қара, алаш демей қолымды арттым,
Жасымда жақсыларды таңырқаттым.
Ортаңда бұлбұл құстай сайраушы едім,
Жазықсыз бұл уақытта қайғы тарттым.

Желпініп етек жайған жерім қалды,
Тізерлес бірге өскен ерім қалды.
Ортаңда ақиықтай саңқылдаушы ем,
Есембай, Шұңғыршадай елім қалды.

Ақ орда, алтын бесік, аппақ майың,
Жарасқан кең қонысқа көк орайың.
Жаз жайлап, қыс қыстайтын еліміздің,
Көкшетау туып — өскен жер шұрайым.

Дəм айдап ауыр сапар, шықтым шетке,
Қылмаса тəңірім рахым, үміт етпе.
Дүниеден қазам жетіп, өтіп кетсем,
Бақұлдық сөзім осы ақиретте.