Жалғызтаумен қоштасу
Үкілі Ыбырай · 1860–1930 · 28 жол
Айғайлап əн саламын, халқым, енді,
Қарауыл аруағың білер мені.
Жамиғат құлақ салып тыңдасаңыз,
Арнадым баршаңызға бұл өлеңді.
Межесіз алыс жолға аяқ бастық,
Кең жайлау, туған елмен амандастык,
Көк зеңгір көрінетін Жалғызтауым,
Топырағың бұйырмас деп бақылдастық.
Төрт ата біз Момынның баласы едік,
Шырмалған қызыл құлан саласы едік.
Сарыарқа көк орайға қоныс салған,
Атығай, Қарауылдың баласы едік.
Адамға жазды нəсіп əлде қайдан,
Болмай тұр бұл сапарға ешбір айлам,
Күңірентіп Көкшетауда салған əнді,
Тапсырдым жалғыз саған, алтын ордам.
Теміржол, міне, келдік аяқ басып,
Алыста ағайынмен амандастық.
Ішінде өңкей маңғаз зар еңіреді,
Көзінен қанды жасы араласып.
Желпініп етек жайған жерім қалды,
Тізелес бірге өскен серім қалды.
Үстінде ақиықтай саңқылдайтын,
Есенбай, Шоқтыбайдай елім қалды.
Ақ орда, алтын бесік, өзен, сайым,
Жарасқан ел қонысқа көк орайым.
Ғарып пен ғасырға кəсіп болған,
Дариядай Торанғұл мен Жалғызтауым.