Қоштасу

Ал жұртым, мен аттандым алыс жолға?
Тапсырып Ғазиз басты бір аллаға.
Аяқтан кəрілік келіп шалған шақта
Кездестім шідер торлы бұл шаруаға.

Өтедім ел алдында өлең сертін,
Тұңғиық қара су ем тереңдейтін.
Тұйық жол, межесі жоқ, мезгіл білмес,
Қайрылып қашан қайтып келем дейтін.

Көкіректе қайнаған шер тыйыла ма,
Шыбын жан қасыреттен қиыла ма?
Жұмыстың ақ-қарасын шешер күн боп,
Туған Жер топырағың бұйыра ма?

Ал, жұртым, хош аман бол, мен аттандым,
Қапыда жаман атқа құлақтандым.
Əйтеуір һəм көңілде жалғыз медеу,
Көрген жан, естіген дос жылап қалдың.

Көкшетау, мұнарланып көрінесің
Көзден жас, көңілден наз, егілесің.
Қайыспас қалың дертке қайратты едім,
Қабырғам, мұнша неге сөгілесің.

Жалғызтау, айналайын, ата мекен,
Қоштасу жанға қатты батады екен.
Соңымнан іздеп түсер бір жігіт боп,
Менің де таңым қайтып атар ма екен?

Қамсақты, Жарқын, Жалтыр, Есілдерім,
Байлауда бара жатыр есіл ерің.
Айдарлы, Сандық Қылыш, Тас бұлағым,
Кір жуып кіндік кескен бесік едің.
Қалдаман, Тоғай менен, Жерін, Даубай,
Барамын өздеріңнен кетіп шалғай.
Ерге серт, мерт боп кетсем осы жолда,
Оқи көр ақ дұғаңды бізге арнай.

Атығай, Қарауылмен, Керей, Уақ,
Артымнан елі-жұртым шықтың шұбап.
Қор болған көз алдыңда қиын екен,
Барамын шықпаған жан əрең шыдап.