Тойбастар

Бісмілла сөз бастайын, Хақ-Жасаған,
Екеуді жұп, біреуді тақ жасаған.
Несіне айт дегеннің іркілейін,
Тіл менен сөйлесін деп жақ жасаған.
Бір Құдай әуеліде жаратқанда,
Екеуді жұпты етіп шақ жасаған.

Бір қызын пайғамбардың Әли алған,
Той-тойлап өлең айтпақ сонан қалған.
Бір қызы пайғамбардың Матбададай
О дағы аршыланға жылай кеткен.
Қыз бала, кетемін деп көп жылама,
Пайда жоқ жылап шеккен қасіреттен.
Қыз бала ержеткен соң елім дейді,
Жат елге көндіккенше семірмейді,
Үйреніп шыны Мысыр болғанынша,
Ондағы ел мындағы елдей көрінбейді.

Ол жерде бір жыл тұрсаң, үйренерсің,
Үйренсең, бұл қоныстан жиренерсің.
Молладай қырағаттап түзеп алып,
Сұңқардай бабын тапқан күйленерсің.

Ол жерде болса бабың, айналарсың,
Нәсіпке Аллаң қосқан байланарсың.
Бәрі де өткен істің осындай деп,
Азырақ, есің болса, ойланарсың.

Кім білсін ойланғанмен Хақтың ісін,
Көрінед аузыңды ашсаң меруерт тісің.
Адам Ата, Хауа ана – олар да өткен,

Көңіліңді мен ауладым оның үшін.
Биік бол, биік болсаң, асқар таудай
Басына бақ қондырған дәулет құсын.
Жақсы бол, жақсы болсаң, болғаныңша,
Астана көп жиналса, шығармысың?!

Ойласам, осы тойың болған тойың,
Шалқыған айдын көлдей толған тойың.
Құрметтеп құрбыларың ортаға алып,
Басыңа мен бір бұлбұл қонған тойың.

Тұсыңа келіп тұрмын бұлбұл сайрап,
Қарайсың төңірегіңе көзің жайнап.
Тұғырда тулап тұрған сен бір сұңқар,
Қырғауыл етін жеген, шекер шайнап.
Қондырып биялайға томағалап,
Құсбегі, қойдың қалай жіпсіз байлап?
Бір білсе, қадірімді қыз білер деп,
Той болса, қуанамын алақайлап.

Көшкенде жүгіңді арттың құба нарға,
Құдайым берді бақыт қуанарға.
Жат елге жастан барсаң жабығар деп,
Азырақ күлдіргі айттым жұбанарға.

Самаурын шай қайнаттың алтын сандық,
Шай берсең шекер төгіп – о да сәндік.
Құдайым, байға бәрі жарасады,
Жарлыға жараспайды еткен паңдық.
Әлеумет, сөз баста деп әмір етсең,
Біз енді қайран жұрттың тілін алдық.

Мәслихат біз етелік сіздіңменен,
Жарқырап дидарлассаң біздіңменен.
Байрақты қайда осындай болса мәжіліс,
Жүйріктің жері бар ма жүгірмеген?!
Оздырып салтанатын миллион жұрттан,
Қашаннан шынжырлысың үзілмеген.
Алашқа көсемдікпен салсаң үлгі,
Көрмекші жұрт шұбырар ізіңменен.

Дүбірің жер жарады тұлпардайын,
Шүкір ет бергеніне мұнша Алланың.
Ішінде өңкей қыздың аққуға ұқсап,
Отырсың ел билеген сұлтандайын.

Басыңнан өтер дәурен – жалған пәни,
Өтпесе, бұрынғылар, көрсет, кәні?!
Басымнан шіркін дүние өтеді деп,
Қайғырып, қасірет шеккен жұрттың бәрі.
Зауық етіп осындайда өлең айтпақ
Қашаннан келе жатқан елдің заңы.