Баласын жоқтауы

Әуелі, Құдай, пана бер,
Денсаулығын және бер.
Иінімде екі періште,
Аузыма жауап сала бер.

Жалындым, Құдай, өзіңе,
Өзіңнің берген деміңе.
Ақсұңқар торға ілінер
Бір жейтұғын жемінен.
Сақидың қолы тартылар
Айдарға малдың кемінен.
Ажары кетер арудың
Айрылса қосақ-теңінен.

Жан жаратып өндірген,
Бәрін жерге көмдірген.
Қорқыт ата қобалжып
Сол себептен көп жүрген.
Нешелер жақсы кеткен жоқ,
Дүнияда жүріп жөн білген.
Адам асыл жаралған
Топырақтан тән болып.
Құралындық, білемін,
Бір тамшы судан қан болып,
Алтыншы айдың жүзінде
Қыбырлаған жан болып.

Жақұт, маржан, гауһардай
Адамзаттың баласы
Дүнияға келген сән болып.

Бір теректен сан бұтақ
Шашыраған екен дән болып.
Жолығысып отырмыз
Лаухы менен Махфұзда
Жазылған бізге дәм болып.

Несібесі көлдей шалқыған,
Асылы нұрдай балқыған
Алланың досты Мұхаммед –
О да бір кеткен халқынан.
Он сегіз мың ғаламның
Өкінген бәрі артынан.
Кім айрылып калған жоқ
Жалғыз бенен жалқыдан?!
Адамзаттың баласы
Асыл болып жаралған
Ақ күміс пен алтыннан.
Қыран бүркіт секілді
Көкірегі көкке талпынған.

«Алла бір» деген тағылым,
Тағатты жанға панасың.
Мақшар күнгі сапарға
Саламат болып барасың.
Біліп айтса ғалымдар
Құранның оқып сарасын,
Жетпіс жылдық жол дейді,
Жебірейіл жазса қанатын,
Жер мен көктің арасын.
Жаратушы Алланың
Өзі білер шамасын.
Алладан соңғы Мұхаммед

Он сегіз мың ғаламнан
«Алла» деген адамнан
Аямай кеткен панасын.
Досы екенсің деп Алланың,
Кідірткен жоқ-ты қазасын.
Тар лахатқа бармасқа
Адамның бар ма шарасы?!
Соның үшін жаратқан
Адамзаттың баласын.
Кімдер мекен еткен жоқ
Қара бір жердің қабатын?!
Жапанда болса бәйтерек,
Басы есен жанды бай демек.
Әзірейіл бармас қашық жол
Іздеген Қорқыт қайда деп.
Қырық жыл жүріп қыдырған
Шыбын жанға пайда деп.
Айнала теңіз, мұхит бар,
Өткелі жоқ дария деп,
О дағы кете алмаған жөн тартып,
Таба алмадым ажалға
Ешбір лаж-айла деп.
...Қауырсыны қатпаған
Балапан ұшты көлімнен.
Ақ сүтін берген анасы
Қабырғасы сөгілген.
Баласы өлген пақырдың
Жемісі жерге төгілген.
Айтқанды айып етпеңіз.
Адасқан аққу секілді
Кетіп жүр билік өзімнен.