Қалышқа көңіл айтуы (2-бөлім)

Құл болған соң ғұмырсыз,
Бізден бұрын бір патша

Өткен екен ұғымсыз.
Ғарапат таудың басында,
Мекке шәрдің қасында
Құрбанға шалған қырық түйе
Жарылғай гөр деп пір ие,
Атын айтсам білерсіз,
Аты болар ер Ие.
Пендесі жоқ-ты пікірсіз,
Тасбих, тәуба, зікірсіз,
Ағузы, алһам әйет бар
Бір Құдайға шүкірсіз.

Жұмақтағы бір терек,
Ол теректің басында
Әнжім деген жапырақ.
Бұл дүниенің жүзінде
Шыққасын Нұржан жасынан,
От пенен суға түсер деп,
Өсіріп едің бақылап,
Аузыменен жем берген
Балапан кұстай асырап.
Терезе әйнек секілді
Сынған күні шатынап,
Ғайыптың құсы болды ғой,
Кеткен соң қолдан шашырап.
Қайғырғаннан пайда жоқ
Қан түкіріп аһлап.
Пәниліктен өткен соң,
Бақилықка жеткен соң,
Адамзаттың баласы
Келмегі жоқ-ты қатынап.

Пәниге біткен бәйтерек
Сынар-ақ бір күн шатырлап.

Жапанда болса бәйтерек,
Басы сау жанды бай демек.
Қорқыт ата қобалжып,
Дүниені кезіпті,
Өлмейтін жер қайда деп.
Қырық жыл қашып қиналған
ІІІыбын жанға пайда деп.
Кете алмаған жөн тауып,
Айнала теңіз, мұхит бар
Өткелсіз жатқан дайра деп.
Алладан болған ажалға
Таба алмай ақыл, айла деп.
Еділден келдім еңменіп,
Сақырада қоныс жай ма деп.

Қалышты қалай демеңіз,
Төресі кеткен төрінен.
Балапан жүзер су болды
Акқан жастар көзінен.
Дүнияның жүзіне
Адам туып көрінген.
Тіршілікте баяндап
Құтылмаған ешкім өлімнен.
Төрт мың төрт жүз сахаба –
Солардың бәрі көмілген.
Қауырсыны қатпаған
Балапаның ұшты көлінен.
Қайғы еткенің қарсылық,
Адаспа, Қалыш, жөніңнен.

Маңғыстаудың ойында,
Көлденең шыңның бойында,
Мен болғанмын баяғы
Балаңның қызық тойында.
Бұрынғы ата сойында
Қыдыр көрген Жанғабыл
Бай болды деген бар дабыл,
Базарлы болып бата еткен
Баласы мұның Алданұр.
Амантайдың атасы
Асыл тастан ақ мешіт
Салдырған дәулет сарп етіп,
Құдайға құлдық еткен дұр.
Сенек пенен Сұмсаға
Құдай үшін үй салған
Амандық пенен Амантай,
Болар ма адам солардай!
Базарлы болып, бата еткен,
Қолға алып қағаз, қаламды-ай.
Қол тапсырған қор болмас,
Үйір қылып жаранды-ай.
Баланың бағын білмейміз
Кейінгі қалған заманда-ай.

Ақ мешіттің ажары
Иманды құлға жабысқан.
Бір күндері болғанда
Хабар келді алыстан:
Ақсұңқардан айрылған,
Оң қанаты қайырылған
Хабарым бар деп Қалыштан.

Құдайың сүйіп, қол берген
Тұлымын сипап ұл берген,
Ұлының аты Нұрберген.
Алласы дәмін айырып,
Нәсібі болды бұл жерден.
Сегіз жұмақ сарайға
Сәбилер келді түрленген.
Берекеті берулі
Періштемен күн көрген.
Ата-анасын жылатты,
Алмаған Құдай кімдерден?!
Пайғамбардың баласын
Айырған Құдай жасында.
Әзірейіл келсе, қарамас
Жылаған қатын-балаға.
Ғаріптікті көп көрген
Жетімдіктің хақында.
Қырық жасына келгенде,
Көктен кітап ендіріп,
Алтын тәжі басында,
Ақырет алыс демеңіз,
Ғарасат майдан қасында.
Құдай берген кұлыңнан,
Соларды сипап тұлымнан,
Жақсылардан қалған сөз,
Ғалымдардан алған сөз,
Жалғандық шықпас мұнымнан.
Ақ сүт берген анасы
Үзгенде күдер шыбыннан,
Ғұмырдың ұзын-қысқасы
Жазылған шығар бұрыннан.
Алладан болған бұл істі