Ақан мен Мұқан айтысы
Ақан сері Қорамсаұлы, Мұқан · 1 мин оқу
(2-айтыс)
Мұқан:
Ақан, сен білем дейсің әрбір жөнді,
Қайғыға сонша неге ішің толды?
Бойыңда ауруың жоқ, сырқауың жоқ,
Не себептен насыбайға құмар болдың?
Ақан:
Ақанды ел еркесі – сері дейді,
Асылзат, ақылды ердің бірі дейді.
Ой, шіркін, ойды-қырды шарлағанда,
Насыбай көңіл аулар шіркін дейді.
Мұқан:
Айтсам да, Ақан сөзді біле алмайды,
Ұғынып, кішілік қып, тіл алмайды.
Шалдарға насыбай ату жараспайды,
Бірақ та Ақан оны қоя алмайды.
Ақан:
Көңлімді барлық ойым қамалайды,
Көбіне көңіл тоқтап, тұра алмайды.
Бәрінен тегіс жұда болу қиын,
Мұқандар біздің жайды біле алмайды.
Шақшамды қағып-қағып атсам-дағы,
Кей қыздар өзі келіп, жағалайды.
Мұқан:
Бұл сөзді ұнамайды бастағаның,
Жақсыны жаман етіп тастағаның.
Бойыңа насыбайды дару етіп,
Өзіңе қарсы келіп, қастағаның.
Тазалық әр адамға керек нәрсе,
Келіспейді өзіңді ластағаның.
Ақан:
Айтылған Стамболда мұның сөзі,
Сұрайық ғалымдардан болса кезі.
Денеге бір жақсылығы бар дейді ғой,
Сол үшін тараған ғой мұның өзі.
Арақтай жаман емес білгендерге,
Бәрін де молдалардың көрген көзі.
Мұқан:
Топырақтан жаратқан адам тәнін,
Кітапта айтады ғой барлық мәнін.
Адамға қалағаны керек нәрсе,
Сүймесе, салар ма еді барлық жанын?
Бірақ та насыбайды лас дейді,
Адамның уландырған барлық тәнін.
Ақан:
Жоқты айтып, сөйлей бердің әрбір неге?
Ақанды көре алмайсың сендер неге?
Серінің ел сүйетін қылығы бар,
Сөзімді қор қыламын саған неге?
Домбыра насыбаймен ер сипаты,
Салдарға жараспасын бұлар неге?