Шыпжың торғай
Мысал өлеңдер · 1 мин оқу
Кең алқап, орай шалғын еді тоғай,
Мекендеп жүрді ақ құйрық шыпжың торғай.
Қымыңдап іннен інге секеңдейді,
«Сол жерге басшымын» деп інін қорғай.
Көктем шықты, құлпырды қыр мен ылди,
Ілесіп келген құспен келді қырғи.
Кең алқап, орай шалғын, сазды көріп,
Мекендеп қалып еді сол бір қырғи.
Қырғиға торғай барып алды қолын,
Дос болыпты шыр айналып оң мен солын.
Торғайларға зәбірді көп көрсетті,
Жүндеуді қырғиға айтып қандай жолын.
Күз келді жылы жерге қырғи кетті,
Қожақтайтын шыпжыңның күні өтті.
«Енді кімнің табанын жалар екен,—
Деп күліпті торғайлар,—шыпжың»,—депті.
Несі қызық, шыпжыңдап өткен өмір,
Ас ішпесе, суылдап жүрек, көңіл.
Жалпақтап қыл-қыбырлы ас ішкенше,
Тәтті емес пе, бейнеттеніп жесең шөгір.