Ыбырайдың Қантай Сүлейменге айтқаны
Үкілі Ыбырай · 1860–1930 · 20 жол
Мен Ыбырай, жасымнан əнге басқан,
Талай жақсы-жайсаңмен жем сауласқан,
Сенің əкең Малдагүл кешегі өткен,
Қажы қолымен қамбаның аузын ашқан.
Жасың кіші болсаң да, ағам сенсің,
Қарағаштай алдымда панам сенсің.
Соңында мен қоңыр тай, телі емген,
Ішетін пісіп-пісіп сабам сенсің.
Сен шолпан көтерілген жарық таңнан,
Кем емес, бір басыңа бағың ханнан.
Құдайым қу жағымды аман қойса,
Бағыңды көтерермін одан əрман.
Сені көрсем, үндемей отыра алман,
Шыға келер сол кезде топыр алдан.
Əлі де қызарғанға көзім түссе,
Мəстектей желпінемін оқыранған.
Бір төмен, бір жоғары өрлейін де,
Көкке өрлеп домбырамды сермейін де,
Қарағым, Сүлейменжан, сен болмасаң,
Басқаға мен осындай терлеймін бе?