Алтыбасар
Үкілі Ыбырай · 1860–1930 · 24 жол
Қыз қайда қалқатайдай көңіл ашар,
Өмірім, сəулем кетіп болады нашар.
Айрылып жан қалқадан қайтқан күні,
Əніме бір басайын «Алтыбасар».
Айрылдым сенен, қалқам, жылай-жылай,
Боламын неғып адам бұдан былай?
Қапаға мені, сəулем, салып кеттің,
Алты жыл ғашық болған, қарағым-ай.
Келуші ем кеш болғанда көңілім түсіп,
Ежелден қадірлестік бірге өсіп.
Астынан Ақсандықтың аттандырып,
Қалушы ең есендесіп, қолды қысып.
Ей, қалқа, талпынушы ең, бала құстай,
Аулыңа неше келдім ала қыстай,
Бір жаман мал бердім деп алар, кетер,
Тұйғыннан жем айырған қара құстай.
Ей, қалқа, сен маған жоқ, сен маған жоқ,
Басыңда кəмшат бөркің үкілі шоқ.
Көзіме шырт ұйқыда елестейсің,
Оянып тұра келсем, дəнеме жоқ.
Ей, қалқа, сен ақ қоян құмнан қашқан,
Аспанда мен ақиық шабыт құшқан.
Қан қылмай ақ жүніңнен бір ілейін,
Қарасын тамашалап қас пен дұшпан!