Айтақын мен Жандарбек айтысы (2-бөлім)

Әкеме еркелеуді ұнатам мен,
Өзгемен ерегессем, құлатар ма ем?
Теңді теңге, тезекті қапқа салмай,
Ерманов қайдан қосты мына шалмен?!
«Алыссаң, атаңды жық» деген бар ғой,
Сол сөзбен өз-өзімді жұбатам мен.
Құнанбайға сын айтқан Абайға ұқсап,
Ой жарысып көрейін ұлы атаммен.
«Күн көсемнің» тұсында сіз туыпсыз,
Армандас боп Брежнев братанмен.
Нұр көсемнің тұсында мен туыппын,
Арайлап азат атқан құба таңмен.
Сүйегі қаусап кеткен «Компартия»,
Қай бетімен жарыспақ «Нұр-Отанмен»?

Халықтың ықыласын иемденген,
Қос Бұлғақов айтысқа ірең берген.
Сахнаға сабырлы боп мен келгенде,
Әкем отыр аумайтын дүлей желден.
Сөзімізді билікке жеткізер деп,
Халық әркез ақынды сүйеу көрген.
Басшылар бұл өнерге бұғау салып,
Тұлпардай болып қалдық шідерленген.
Ағайын, біздің заман осы болды,
Біреулер қырқысып жүр біреулермен.
Әкелері айтысып баласымен,
Қайын аталар алысты күйеулермен.

Айтақын:

Жандарбек:

Ойпырмай, осырақ шал не деп кетті?
Сахнада ауа-райы не боп кетті?
Бәрібір шешең мені қолдайды деп,
Өзін өзі сахнада демеп кетті.

Бұл сөзді айта көрме, басқа жанға,
Халық сізді теңейді ақ табанға.
Хайләйлім деп жер тепсең, аяғыңнан,
Шаң шығарып жүруші ең жас болғанда.
Аяғың аяқасты тоқтап қалды,
Жасыңыз әлі елуден аспағанда.
Шаң шығарған әкеміз қартайғанда,
Астынан газ шығара бастаған ба?

Жандарбек соңыңдағы жас бөрі еді,
Кәрі арлан түсінбеді әсте мені.
Кеңесте бәрі тегін боп еді деп,
Кешегіден келтірген рас дерегі.
Орысқа бодан болған ойыңда жоқ,
Отаныңның жүрегі – Мәскеу еді.
Миллиард пұт астық берген Қазақстан,
СССР-дің жем жейтін астауы еді.
Оңаша отау құрып Алашорда,
Халықты ұлы жолға бастап еді.
Ұлтымның көш бастаған зиялысын,
Жау санап атып, айдап, асқан еді.
Дінді апиын санайтын большевиктер,
Маркс пен Энгельстің әскері еді.
Құран бетін ашпастан бастарына,
Маркстың капиталын жастап еді.
Атаң – маймыл, ал, шешең – шимпанзе деп,
Шежіре таратқаны масқара еді.
Маймыл кімнен таралды деп сұрасаң,
Жалтақтап, жауап таппай сасқан еді,
Жер-ана адамға енді табынсын деп,
Тәкаппарлық шегінен асқан еді.
Күн көсемге ескерткіш сап әр қалада,
Бәрінің табынғаны тас боп еді.
Шошқа майы, шайтанның шайыменен,
Оразасын орысша ашқан еді.

Азаттықты таңдайды ақылды адам,
Жөн болар, оған басты қатырмаған.
Кеңес пе сонда сенің көксегенің?
Мұныңа келіспейді ақын балаң.
Құран, Алла, пайғамбар естен шығып,
Күнә бар ма сол кеңес батырмаған?!
Бір күнде бес шақыру былай тұрсын,
Жетпіс жылда бір азан шақырмаған.
Емдеуге бәрі тегін болғанменен,
Өлгенге жаназа да оқылмаған.
Мекке мен Медине емес, Мәскеу барып,
Мовзолейдің тұсында топырлаған.
Осыдан соң жақтайсың қалай ғана?
Талғамыңа таң қалып отыр балаң.
Әкетай, сенің балаң бола алмайды,
Құдайды танымайтын соқыр надан.
Тілегім қайта айналып келмесе екен,
Атеизм дейтұғын тақыр заман.
Бар иманды ұрлап ап жүрегімнен,
Кәлимамды айтқызбас ақыр заман.

Мен кінәлі емеспін, көне тусаң,
Соңынан Ленин шалдың ере тусаң.
Мен де біраз уәжімді айтайыншы,
Азғантай мұрсатыңды бере тұрсаң.
Орыс тілін сіңдіріп сүйегіме,
Жетпіс жылдың жемісін жеп отырсаң.
Сізден алған дәстүр ғой жастарымыз,
Орысша сөйлегенді көретін сән.
Мен бірақ, домбыра ұстап ақын болдым,
Секілді ұлтқа сәуле төгетін шам.
Әкетай, шыныңды айтшы не істер едің,
Өлеңді орысша айтып, кеп отырсам.
«Ассалаумағалейкум, әке» демей,
«О, батя, здраствуй» деп отырсам.