Балаби мен Сырым
Сырым Датұлы · 1 мин оқу
Сырым бір жылы орта жүзге барғанда сол елдің Балаби деген биіне кез келеді. Сырым мен Балаби екеуі көп әңгімелеседі. Балаби Сырымға бірнеше сұраулар қояды, Сырым жауап береді.
– Сіз ағайынды нешеу едіңіз? – дейді Балаби.
– Мен ағайынды екеумін, – дейді Сырым.
Сізді Даттан ағайынды он бір деп естуші едік.
Сіз түсінбедіңіз, мен Даттан он бір екенім рас, бірақ та олардың маған қанша керегі бар? Менің ағайынды екеумін дегенім – біреуі өзім, екіншісі – халқым.
– Сөз анасы не,
Су анасы не,
– Жол анасы не? – дейді Балаби.
– Сөз анасы – құлақ,
Су анасы—бұлақ.
– Жол анасы – тұяқ, – деп жауап береді Сырым.
– Өтірік пен шынның арасы қанша жер, неше шақырым болар? – дейді Балаби.
– Өтірік пен шынның арасы төрт елі. Көз бен көргеннің арасы, құлақ пен естігеңнің арасы неше шақырым деп мені алдамаңыз, – дейді Сырым.
•-- Ақылды қаңдай адамға айту керек?
Ақылды ұққанға айту керек.
– Ат не үшін шабады?......
Ер не үшін шабады?
.-- Ат шабысына қарай шабады,
Ер камысына қарай шабады.
– Бұл дүниеде не тәтті? – дейді Балаби.
Аста түз тәтті,
– Адамда дос тәтті, – дейді Сырым.