Қара құс һәм адам
Міржақып Дулатұлы · 1885–1935 · 46 жол
(Айтыс)
Қара құс:
Жалғанға патша баланған,
Данышпан ізгі саналған.
Аллашыл әділ адамнан,
Қайдан шықты бұл мінезө!
Адам:
Тексеретін сен емес!
Ескеретін мен емес!
Саған адам тең емес,
Маңайымнан жоғал тез!
Қара құс:
Атам менің — қара құс,
Взім — қырғи бала құс.
Тояттармын болып тұс,
Жемтігіңе келдім кез.
Адам:
Айтқанымды кектесең,
Оқ жалынсын кетпесең!
Сырғыш қанат етпесем...
Адамға серт айтқан сөз!
Қар құс:
Қорқытқаның осы маө
Дегенім ғой «шошыма».
Жүрмесін жетпей досыңа,
Оғыңды сақтап, сонан без!
Адам:
Жауласармыз, тынармыз,
Балдан тәтті тұрармыз.
Сонда сені қуармыз,
Қаражүрек, қанды көз.
Қар құс:
Жауыздығың болды паш,
Жақсылыққа жаның қас.
Ойламаймын қыла алмас,
Қам қылармын мен де ілез.
Адам:
Жазбен бірге жаңғырып,
Көңілге нұр, жан кіріп.
Біз біткенде қаңғырып
Жоғаларсың сен өзің.
Қар құс:
Біз де тойда болармыз,
Кеудеңе барып қонармыз.
Қара құс біткен тоярмыз,
Мейлің тула, мейлің төз!