Ашу мен ақылдың айтысы
Мысал айтыстар · 1 мин оқу
Ақыл:
—Жалмауыз әбжыландай ашу жаһіл,
Сақылдап иек пен тісің бара жатыр.
Ойпырмай түрің жаман түк қоймассың,
Айтып кет аты-жөніңді депті ақыл.
Ашу:
—Айбатпен бара жатырмын жұбайыма,
Тіл десе азарына шыдайын ба?
Қалмады аузы-басым былғанбаған,
Өлтіріп оны бірден тынайын да.
Ақыл:
—Бармаңыз, тілімді алсаң, екеуіне,
Одан да менің жүрсей жетегімде.
Қайт енді пиғылыңнан, қақшаңдама,
Көпіріп өз бетіңмен кете берме!
Ашу:
Өлтіріп екеуін де досқа барам,
Алдында жүз грамды тастап алам.
Дүниеде опасыз дос керек емес,
Өлтіріп досымды да жастап алам.
Ақыл:
—Ақылға арашашы тоқтамады,
Алдында жүз грамды ұрттап алды.
Қасқырдай қапа жүрек, ашу—қақпас,
Кінәсіз жанын қиды үш адамның.
Ашудың, міне, осындай кесірлері,
Әдетті тастаңыздар есірмелі.
Досынан, жұбайынан, баласынан,
Айрылып неге соқты-ау шешімдері.