«Жағалбай деген ел болар...»

Жағалбай деген ел болар,
Жағалтай деген көл болар.
Жағалтайдың жағасы
Жасыл да байтақ ну болар.

Атадан алтау туғанның
Жүрегінің бастары
Алтын менен бу болар.
Атадан жалғыз туғанның

Жүрегінің бастары
Сары да жалқын су болар,
Жалғыздық, сені қайтейін!..
Ақтанберді Сарыұлы

Жағама қолдың тигенін,
Жалғыздық, сенен көремін.
Жамаулы киім кигенім,
Жарлылық, сенен көремін.

Атадан тудым жалқы боп,
Жақыннан көрдім талқы көп,
Жасым жетпей он беске,
Қорғайтын жан адам жоқ.

Кәрі ақсайды ақылдан,
Ер ақсайды жақыннан,
Қазір әлсіз болсам да,
Үмітім бар ақырдан.

Жасым жетіп он беске,
Кірер ме екем кеңеске,
Бұғана қатып, бел бекіп
Ерегескен дұшпанмен

Шығар күн туса күреске!
Ақтанберді Сарыұлы
Дұшпаннан көрген қорлығым
Сары су болды жүрекке.

Он жетіде құрсанып,
Қылыш ілдім білекке.
Жауға қарай аттандым,
Жеткіз деп, Құдай, тілекке!

Ақтанберді Сарыұлы
Салпаң да салпаң жортармын,
Сары азбанға қосымды артармын.
Торлаусыз өскен құланмын,

Мезгілсіз жусап өрермін.
Байраққа біткен құрақпын,
Саусағым жерге түсірмен.
Жапанға біткен терекпін,

Еңсемнен жел соқса да теңселмен.
Қарағайға қарсы біткен бұтақпын,
Балталасаң да айрылман.
Сыртым құрыш, жүзім болат,

Тасқа да салсаң майрылман!
Ақтанберді Сарыұлы
Түйе мойнын тұз кесер,
Жігіт мойнын қыз кесер.

Сартылдаған сары аяз,
Жылқының мойнын мұз кесер.
Бұлан да бұлан, бұлан сан,
Бұланның санын оқ тесер.

Бұлаңдап жүрген жігіттің
Жомарт қолын жоқ кесер!
Ақтанберді Сарыұлы
Жауға шаптым ту байлап,

Шөпті бұздым айғайлап.
Дұшпаннан көрген қорлықтан
Жалынды жүрек қан қайнап,
Елді-жұртты қорғайлап,

Өлімге жүрміз бас байлап.