Шағым
Міржақып Дулатұлы · 1885–1935 · 24 жол
Мен — біткен ойпаң жерге аласа ағаш,
Емеспін жемісі көп тамаша ағаш.
Қалғанша жарты жаңқам мен сенікі —
Пайдалан, шаруаңа жараса, Алаш!
Тамшылап көзден аққан бұл суық жас,
Балқытып қашан ерітер жүректі тасө
Қаламнан жылап аққан қара бояу,
Жазылып қағазға сен, жұртқа қыл паш.
Жүректен қашан шығар қадалған оқ,
Жандырған жанды нахақ сөнер ме шоқө
Қажыған қам көңілді бір көтерер
Жанымда жаны ашитын адам да жоқ.
Бар кінәм — тамырына балта шаптым,
Көрген соң шыдай алмай қиянаттың.
Білген аяр, білімсіз айтар маған:
«Обал жоқ, қылмысыңнан өзің таптың».
Қаптап тұр күнбатыстың қара бұлты,
Адасып сәуле көрмей қазақ жұрты.
Әсир боп жол іздеген жортуылшы,
Жол бөгеу жол тосқанның болып ғұрпы.
Алушы аңдушыны алмай қоймас,
Жеріне көңіліне алған бармай қоймас.
Әділдік аста қалған һеш күні жоқ —
Ерте ме, кеш пе, бір із салмай қоймас.