Қанағатқа
Әсет Найманбайұлы · 1867–1923 · 24 жол
Соғады Құбыладан қара дауыл,
Найманға ұран болған жалғыз ауыл
Күңнен байтал салыпсың, құлдан айғыр,
Бір өзіңнен көп екен қарабайыр.
Сонда Әсет ақын: «Жоқ, ол дұрыс емес, мен былай ай
тамын», – дейді.
Ер қыран Қабанбайға қуат қонған,
Найманда ұран бар ма ондай толған.
Қабағын дұшпандарға қатты түйсе,
Қаңтардың аязындай сырттан тоңған.
Болады әсілі әулие бел баласы
Тентекті тезге салып, түзу жонған.
Бай Жақас орта жүзге ұйтқы болып,
Атағы алты алашқа мәшһүр болған
Мал дарып, қатын алып, бала сүйіп,
Есітіп қырғыз мұны оң мен солдан.
Әділбек айнымаған баласы екен,
Шықпаған мырза атанып түзу жолдан.
Көпшілікті билеген төбебасы
Бағыпты Қожақұлды санап қолдан.
Қанағат атасының бағын ұстап,
Кек алды заманында талай зордан.
Отырған ту түбінде Байділдажан,
Шығып ең қыдыр шалған сонша молдан.