Әділ мен Ақан серінің айтысы

Əділ:
Алармын ұрып-соғып борсығыңды,
Айналдырып шығарып ұршығыңды.
Өнерге мен сабадай толықсимын,
Жаныма байланармын торсығыңды.

Ақан:
Əділ-ау, ойлап тұрсам ақылың жоқ,
Сенің ақылыңды аударған дүние боқ.
Толған торсық секілді мен толқимын,
Құр саба неге керек қымызы жоқ?!

Əділ:
Есенбай бəріміздің атамыз-ды,
Қисық болсаң түзермін қатаңызды.
Ежелден Əділ ағаң емес пе едім,
Менің неге алмайсың батамызды?!

Ақан:
Есенбай бəріміздің атамыз-ды,
Қашан мен алмаушы едім батаңызды.
Қисық ағаш секілді қыңырайсаң,
Тезге салып түзермін қатаңызды.

Əділ:
Алдыңда Əділ ағаң елестейді,
Қайда жақсы жиылса кеңеседі.
Қатамызды түзесең түзерсіңіз,
Ағаң сенің Меңдібай молда емес пе еді?

Ақан:
Біздің елдің күлдің бе молдасына,
Сөзің енді келеді орнасына.
Сенің ағаң Арыстанбай емес пе еді,
Орыстың дұға қылған молдасына.

Əділ:
Сөзімнің менің айтқан жөні жоқ па,
Ақан-ау, біздің сөзге енді тоқта.
Үш əйел бар дейді ғой бір басыңда,

Кемпіріңнің енді маған жөні жоқ па?
(Бес перизат бір өзіңде бар дейді ғой,
Біреуінің ағаңа жөні жоқ па?)

Ақан:
Малқара бабаң сенің батыр екен,
Арыстанбай батырлардың ақыны екен.
Ақымақтық қайда деп іздеп жүрген,
Ыңырсып Құттыбайда жатыр екен.

Құр өтірік жаланы жауып алдың,
Баяғы ит мінезбен қауып алдың.
Қайда деп ақымақты іздеп жүрсем,
Ішінен Құттыбайдың тауып алдым.

Ақымақтың сүгіреті белгілерін,
Қағазға мөрін басып салып алдым.
Əділде де жүр екен бір-екі жын,
Шөменше бір-ақ ойнап, қағып алдым.