Ақан сері мен Мырзалыұлы Мұқанның айтысы (насыбай туралы)

Мұқан:
Ақан, сен білем дейсің əрбір жөнді,
Оңын тастап қуасың жөнін солдың.
Бойыңда ауруың жоқ, сырқауың жоқ,
Не себептен насыбайға құмар болдың?

Ақан:
Нəпсіні Ақан тағы іркіп еді,
Сабырмен нəпсі тағы бекіп еді.
Қалипар уыз менде бар дейді ғой,
Насыбай көңілашар шіркін еді.

Мұқан:
Айтса да Ақан мəнін біле алмайды,
Арам ғой, қой десем де тіл алмайды.
Əуесі Стамбулдың бізден бөлек,
Жерінде темекісіз жүре алмайды.
Ондай сенің бойыңда зəруің жоқ,
Бұл сөзің пəтуаға тұра алмайды.

Ақан:
Бір емес барлық нəпсі қамалайды,
Көбінен көңіл тоқтап тұра алмайды.
Бəрінен тегіс жүдə болу қиын,
Кей адам біздің жайды біле алмайды.
Зияны өзіме тиеді деп ойлаймын,
Бұ сөзім пəтуама жағалайды.

Мұқан:
Бұ сөзің ұнамайды бастағаның,
Насыбайды алып, өзгені тастағаның.
Өзіңе сүндет істі тəрік қылып,
Обал істі бұ қалай қастағаның.
Денені түзер осы-ау ол бір парыз,
Келіспейді денеңді настағаның.

Ақан:
Айтылған Стамбулда мұның сөзі,
Сұрайық ғалымдардан болса кезі.
Дегенге бір себебі барлығына,
Тəн пəгі деп аталған мұның өзі.
Арақтай мұтлақ арам емес,
Рауаятын молдалардың көрген көзі.

Мұқан:
Топырақтан жаратқан адам тəнін,
Əзəзіл оттан жаралған білсең мəнін.
Адамға ол əзəзіл ұйымаған,
Адамнан басқамын деп жаным, тəнім.

Сондықтан қарғыс алып ібіліс болған,
Нəжістер қорыққанына болған забын,
Сол бауылдан темекі жаралыпты,
Есітіп ем молдалардың мен айтқанын,
Басқанда матушкелер сиед дейді,
Атқанда ащы қылуға оның дəмін.
Бойыңда ауруың жоқ, сырқауың жоқ,
Неге салып былғайсың иман қабын?
Арақтай арам емес деп адал қылдың,
Рауаятын көрсет сол патуаның.

Ақан:
Насыбайдың айтасың сөздің құнын,
Нағыз сен көргендейсің иман қабын.
Заты арам нəрсенің ақысы адал,
Шариғат адалдайды сатқан пұлын.