«Айым да сен, Ғалия, күнім де сен...»
Балуан Шолақ · 1864–1919 · 20 жол
Айым да сен, Ғалия, күнім де сен,
Оң қабағым тартады күлімдесең.
Менің көңілім, Ғалия, дауалансын,
Ауған түйе секілді бейімдесең.
Айдың көзін жылт еткен бұлт алсын,
Бүйте берсең діңкемді құрытарсың.
Қиуадан қосылған, Ғалияжан,
Қай қылығын қалқаның ұмытарсың?
Нұр сипатты, Ғалия, жамалыңыз,
Ешбір жанға тимесін залалымыз.
Аршын төс, алма мойын Ғалияжан,
Əлде қандай болады заманымыз?!
Ғалияның қолында бұйда пышақ,
Ғалияны көрдім де жайдым құшақ.
Жатыр ма екен, Ғалия, отыр ма екен,
Айдын көлге шомылған аққуға ұсап?
Қараөткелде, Ғалия, сен емес пе ең,
Бұл Арқаның шортаны мен емес пе ем.
Құралай көз, сүмбіл шаш Ғалияжан,
Ынтығымды құрытқан сен емес пе ең?!