«Мына дүние, қай дүние, күлкі дүние...»
Балуан Шолақ · 1864–1919 · 20 жол
Мына дүние, қай дүние, күлкі дүние.
Түзден қашқан сылаңдап түлкі дүние.
Сексен сұлу сылаңдап тұрса-дағы,
Ғалияның алмаймын кірпігіне.
Көк ала үйрек ұшады көл дегенде,
Менің діңкем құриды сен дегенде.
Ғашық болып қосылған Ғалияжан,
Сусын болар лебізің шөлдегенде.
Күнім де сен, Ғалия, айым да сен
Көзді тартар баты сайы, шайым да сен.
Ғашық болып айқасқан құшағыңды,
Балтаменен шапса да, айырма, сен.
Тау көрмедім Көкшенің биігіндей,
Бауырында ойнап ем киігіндей.
Кіндік кесіп, кір жуған қайран жерім,
Болмайды екен еш қайғы күйігіңдей.
Айым да сен, Ғалия, күнім де сен,
Оң қабағым тартады күлімдесең.
Келмедің деп, Ғалия, өкпелеме,
Амал қанша бір минут кідірмес ем.