Ақан серінің бір келіншекке айтқаны

Қарағым, шығып қапты сақал-мұртың,
Келіннің ұнатпадым мінез-құлқын.
Үй іші, шаруаның бəрі жақсы,
Айтсаңшы, кім болады қайын жұртың?

Жақсылап бұл келінді бағу керек,
Алдына лағыл шамын жағу керек.
Қонаққа бұдай былай күңкілдесе,
Азу тісін балғамен қағу керек.

Жақсы əйел жігіт сырын шашпайтұғын,
Бұралқы басқа жүріс баспайтұғын.
Қырсығы жаман қатын ерге тиер,
Мұндайды арттан теуіп тастайтұғын, –
дейді де, орнынан тұрып жүре береді. Отау үйден шыққан
бетте Ақан сері Азнабайдың əкесінің үйіне кіріп келді де,
былай дейді:

Отауға түсіп едім қонуды ойлап,
Кіші үйде отыруға күліп-ойнап.
Алдымнан шабаланып шыға келді,
Бір қаншық босағаға қойған байлап.

Қабам деп келіп еді, басқа тептім,
Ағызып улы тілдің зəрін төктім.
Қыңсылай, тепкенімде, қалып еді,
Отаудан үлкен үйге шығып кеттім.

Сол үйде отырған біреу аңқаулау болса керек, «отаудың
иті қаншық емес, арлан еді ғой» депті. Сонда Ақан сері
былай деген екен:

Ол үйде арлан да бар кекірейген,
Мысықтай сирек мұрты тікірейген.
Ұлыңыз арлан, келініңіз қаншық болар,
Алдыңнан шабаланып шықса егер.

Сонымен Ақан түнімен үлкен үйде əн салып, домбыра
шертіп, ойын-сауық құрады. Ертеңінде таңертең қымыз
ішіп отырғанда, бəйбіше: «Ақанжан, кешегі сөз осы жер-
де қалсын, балалардың бір білместігін кешіре сал», – деп
иығына шапан жабады. Сонда Ақан:

Бəйбіше, жан екенсіз асыл дара,
Сай екен көркіңізге ақыл дана.
Маған жапқан шапанды сіз алыңыз,
Жүргем жоқ ақымаққа айып сала, –