Елім-ай
Міржақып Дулатұлы · 1885–1935 · 24 жол
Ем таба алмай дертіңе мен ертеден,
Сол бір қайғың өзегімді өртеген.
Тырп етпейсің бас көтеріп көрпеден,
Еңсең неге түсті мұнша, елім-ай!
Вткен сағым, келер алдың бір мұнар,
Қызылшылсың қызарғанға тым құмар.
«Сақтан» деген сөзді жан жоқ шын ұғар,
Жемге шапқан, қармақ құрса, елім-ай!
Қандай едің, қара кейін қайырылып,
Қандай едің, тұрсың одан айырылып.
Мүгедек боп қос қанатың майырылып,
Вксіп жылап, өгей ұлша, елім-ай!
Мұны құр бос өлең десең, өзің біл.
Жұрт болмаймын, өлем десең, өзің біл.
Не болса да көнем десең, өзің біл,
Босағада жүрген құлша, елім-ай!
Түзелесің қашан, жұртым, оңалыпө
Тіл алмасаң, кетпеймісің жоғалыпө
Қайтер едің өткен дәурен оралып,
Жылы жүзбен мойнын бұрса, елім-ай!
Сол күніңді көрсем — менің арманым,
Жоқтамас ем өзге тілек қалғанын.
Сұм жүрегім селк етпейді жалғанын,
Бұл мінезің бойда тұрса, елім-ай!