Аужар-ай

Мен сері домбырамды қолға алайын,
Тап басып қырғауылдай жорғалайын, жар-жар-ай.
Тойыңа бұлбұлдайын кез келген соң,
Азырақ ағызайын тілдің майын...

Жылтырап екі көзің шоқтай болып,
Жылағаның батып тұр оттай болып.
Елің үшің еңіреген қарындасым,
Сан тобынан айырылған лақтай болып.

Құс ұшады өзінің ұясынан,
Жартастың жарып салған қиясынан, жар-жар-ай.
Аққудың көгілдірі секілденіп,
Қайтқан қаздай боздайсың ұясынан.

Қыздар мұңлық айырылған құрдасынан,
Əзіл айтып, тең өскен құрбысынан.
Бос қалғанға ұқсайды алтын бегі
Күміс құйрық, қара көз жорғасынан.

Кім көтерер назаңды баяғыдай,
Қор боларсың көңілің соған тынбай.
Құлын-тайдай еркелеп жүрген басың,
Іздесең де дəурен жоқ бұрынғыдай.

Тізген меруерт секілді отыз тісің,
Оңға бассын, шырағым, əрбір ісің, жар-жар-ай.
Күзгі күнгі аққудай қанат қомдап,
Мекеніңе ұшуға отырмысың?

Жарасар келбетіңе сүмбіл шашың,
Қиылған сымдай болып екі қасың.
Сарының малы түгіл басы жетпес,
Сексен қол, қырық кəнизак сенің бесің,

жар-жар-ай!

Уһ дегенде бойымды дуалады,
Бұқарды – су, Қиуаны – құм алады.
Құры кетіп, Қоскөлдің қазы қалды,
Қысы кетіп, мешіннің жазы қалды,
Көбі кетіп дəуреннің азы қалды.

Біраз назым қалқаға айтпай болмас,
Айтатұғын асылдың назы қалды.
Ауылыңа сен кеткен соң кім барады,
Ертай мен Ысмағұлдай тазы қалды, жар-жар-ай.