Аңғармай сөйлесең
1 мин оқу
Бір қария қымызға қанып, үренің астында қарнын сипап жатып ұйықтап қалыпты. Оянғанда шидің арасынан қарнына түскен күннің сәулесін көріп сасқалақтап бәйбешесіне:
—Кемпір, кемпір, мен алапес болып қалыппын, тез келші!— деп дауыстап орнынан қарғып тұрыпты. Кемпірі келіп қарнын көріп:
—Осы сенің аузыңның жаманы-ау, ештеңе де жоқ қой,— депті кейіп. Шалы қайтадан орнына жата қалып:
—Мінекей, тағы алапес болдым,—депті.