Көкейкесті
Біржан сал Қожағұлұлы · 1834–1897 · 12 жол
Ай қараңғы көрінер солған сайын,
Пенде азар кемеліне толған сайын.
Адамға ашу – пышақ, ақыл – таяқ,
Таяқ та мұжылады жонған сайын.
Мінгенім дәйім менің – күрең бесті.
Жүрісіне жануардын, көңілім өсті.
Есіме сен түскенде, қайран елім,
Шығарған әнім еді «Көкейкесті».
Мінгенім ел көшкенде көкше бесті,
Жекейден Мамай көлге елім көшті.
Есіме түскенінде, құлындарым,
Елжіреп іші-бауырым жерге түсті.