Злиха мен Бәтима деген біреудің қызметінде тұрған екі қыз бала төбесіне бір-бір жәшік жеміс көтеріп, қалаға келе жатыпты-мыс. Злиха аһлап-уһлеп, «Шаршадым», – деп, ал Бәтима күліп, әзілдесіп келе жатты.

Сонда Злиха айтты:

– Сен неге мәз болып қуанып келесің? Төбеңдегі жәшіктің ауырлығы менің басымдағыдан кем емес, өзің де менен күшті емессің.

– Мен жәшігімнің ішіне ауырды жеңілдететін бір шөп салдым, – деді Бәтима.

– Ай, ондай болса, шөбіңнің атын айтшы, мен де ауырымды жеңілдетейін, – деді Злиха.

– Ол шөп сенің қолыңа түспей ме деп қорқамын. Аты – «сабыр», – деді.

Жаңа жайлауға қоныстанған бір бай екі кедей жігітке құдық қаздырады. Құдық қазылып біткен соң, жігіттер байдан ақысын сұрайды. Бай олардың біреуіне саулық, екіншісіне қозы береді. Екінші жігіт оған наразы болады.

Төреге келіп, шағым айтады. Төре байға құдық қазған екі адамның еңбегі бірдей екенін айтады, бірақ құдық иесі өз дегенінен қайтпайды.

Сонда Төре:

— Адамның екі көзінің, екі қолының қайсысы кем? — дейді байға.

— Ешқайсысының кемдігі жоқ. Екеуі бірдей. Сөзіңізге жығылдым, биеке! Өкпелі жігітке қой берейін, — депті амалы құрыған бай.