От

Күннен туған баламын,
Жарқыраймын, жанамын,

Күнге ғана бағынам.
Өзім – күнмін, өзім – от,
Сөзім, қысық көзім де – от,

Өзіме өзім табынам.
Жерде жалғыз Тәңірі – от,
Оттан басқа Тәңірі жоқ.

Жалынмен жұмсақ сүйеді,
Сүйген нәрсе күйеді,

Жымиып өзі жорғалар.
Ұшырағанды шоқ қылар,
Шоқ қылар да, жоқ қылар,

Мұның аты От болар.
Мен де отпын – мен жанам,
От – сен, Тәңірім, табынам.

Әдемі отпен – аспаның,
Бәрі жасық басқаның,

Жалын жұтам – тез тоям.
Әулием, ием, құтыма,
Теңсіз Тәңірім – отыма

Әлсін-әлсін май құям.
Май құямын – өрлейді,
Құлашын көкке сермейді.

Кейде жылан арбайтын,
Кейде аждаһа жалмайтын,

Сескенбес, сірә, кім сенен!

Шынында, менің өзім де – от,
Қысылған қара көзім де – от,

Мен – оттанмын, от – менен.
Жалынмын мен, жанамын,
Оттан туған баламын.

Қараңғылық бұққанда,
Қызарып күн шыққанда,

Күн отынан туғанмын;
Жүрегімді, жанымды,
Иманымды, арымды

Жалынменен жуғанмын.
Жүрегім де, жаным да – от,
Иманым да, арым да – от.

Жарқырап от боп туғаннан,
Белімді бекем буғаннан,

Қараңғылық – дұшпаным.
Сол жауызды жоюға,
Соқыр көзін оюға

Талай заулап ұшқанмын.
Әлпіге

1 барғам Алтайдан,
Балқанға барғам Қытайдан...

Заулап, өрлеп аспанға,
Әлпіден әрі асқан да

Отты Атилла, Баламер
Мен едім. Тағы барғанда
Ойран салып Балқанға

Жолбарыс Жошы, Сүбітай ер

Шалғай-шалғай жер шалып,
Басылдым біраз от алып...

Кеше маған тіл келді,
Күнбатыстан жел келді,

Қараңғылық қаптады.
Ұяттан әсер қалмады,
Идеалды – Алланы

Қарын деген таптады.
Күнім, заулап жана гөр,
Күнбатысқа бара гөр.

Енді заулап жанайын,
Күнбатысқа барайын,

Бір шетінен тиейін.
Қараңғы тас қаласын,
Жалмауыз жауыз баласын

Жалынмен жалап, сүйейін:
Не қалар екен қаладан,
Жалмауыз жауыз баладан?!

Күннен туған баламын,
Жарқыраймын, жанамын,

Күнге ғана бағынам.
Өзім – күнмін, өзім – от,
Сөзім, қысық көзім де – от,

Өзіме өзім табынам.
Жерде жалғыз Тәңірі – от,
Оттан басқа Тәңірі жоқ.